It was somewhere in 1999 that we have been to the movie Midnight in the garden of good and evil at AMC Lynnhaven cinema (VB). Why? Savannah (Georgia)The place appealed to us. We (my family and I)have been in Savannah in transit to Florida, it was in 1996. A couple of days ago I saw that book in a bookshop. I've read it with pleasure. I can recommend it to any one.
Midnight in the Garden of Good and Evil is a sublime and seductive reading experience. Brilliantly conceived and masterfully written, this enormously engaging portrait of a most beguiling Southern city has become a modern classic. Enjoy!
Shots rang out in Savannah's grandest mansion in the misty, early morning hours of May 2, 1981. Was it murder or self-defense? For nearly a decade, the shooting and its aftermath reverberated throughout this hauntingly beautiful city of moss-hung oaks and shaded squares. John Berendt's sharply observed, suspenseful, and witty narrative reads like a thoroughly engrossing novel, and yet it is a work of nonfiction. Berendt skillfully interweaves a hugely entertaining first-person account of life in this isolated remnant of the Old South with the unpredictable twists and turns of a landmark murder case.
It is a spellbinding story peopled by a gallery of remarkable characters: the well-bred society ladies of the Married Woman's Card Club; the turbulent young redneck gigolo; the hapless recluse who owns a bottle of poison so powerful it could kill every man, woman, and child in Savannah; the aging and profane Southern belle who is the "soul of pampered self-absorption"; the uproariously funny black drag queen; the acerbic and arrogant antiques dealer; the sweet-talking, piano-playing con artist; young blacks dancing the minuet at the black debutante ball; and Minerva, the voodoo priestess who works her magic in the graveyard at midnight. These and other Savannahians act as a Greek chorus, with Berendt revealing the alliances, hostilities, and intrigues that thrive in a town where everyone knows everyone else.
Cheers.
Posts tonen met het label America. Alle posts tonen
Posts tonen met het label America. Alle posts tonen
donderdag 29 oktober 2009
donderdag 13 augustus 2009
Aikido
Het is nu ruim 9 jaar geleden, dat ik gestopt ben met aikido. Ik heb het in totaal 13 jaar gedaan. Ik ben begonnen bij Piet Gerrits in Den Helder, die samen met zijn dochter Sylvia lessen verzorgde bij Dun Hong. Groepsfoto van de groep Gerrits. Sensei Gerrits is de wat kalende man in het midden met naast hem zijn vrouw. Ik zelf sta helemaal rechts op de foto. 
Vanwege een verhuizing naar brabant, ben ik in Oosterhout verder gegaan met aikido, dit was bij Ad van Dongen. Omdat ik voor mijn werk naar Amerika ging voor 4 jaar, ben ik v.w.b. aikido bij Mr. P. (Palentini) terecht gekomen. De grootste aikido-school aan de Amerikaanse Oostkust, althans volgens Mr. P. Hier heb ik 7 dagen per week bijna 4 jaar lang op de aikido-mat gestaan, heb ook nog les gegeven op woensdagavonden. Er werd lesgegeven aan een gemêleerd gezelschap, een dochter van de gouverneur van de staat Virginia, een hersenchirurg (John), wat navy seals, mariniers en nog een handjevol "gewone" burgers. Hij begroette iedere leerling altijd in het Japans. Bijvoorbeeld: Konnichi-wa Tom san of Konban wa Tom San. En op een gegeven moment gingen wij leerlingen onze leraar/sensei in het Japans terug groeten. Konban wa Mr. P. Bij het verlaten van de dojo groette je je leraar voor de fijne les die je mocht volgen. Domo arigato sensei, waarbij je je handen tegen elkaar aan hield voor je gezicht en een kleine buiging maakte. Niet alleen een les aikido, maar ook een lesje in nederdigheid en hoffelijkheid. Je had respect voor elkaar ongeacht je afkomst, kleur, geloof etc. Dat dit doorwerkte in het "gewone"leven staat buiten kijf. Op een vakantiereis naar het westen van Amerika, zou ik een lesje volgen bij Steven Seagal. Door tijdgebrek is dit echter niet doorgegaan, helaas. Steven was de eerste blanke die in Japan aikido-lessen ging verzorgen. Hij is een groot aikido-meester maar een matig filmacteur ;D
Helaas moest ik stoppen met aikido een fantastische sport.
Vanwege een verhuizing naar brabant, ben ik in Oosterhout verder gegaan met aikido, dit was bij Ad van Dongen. Omdat ik voor mijn werk naar Amerika ging voor 4 jaar, ben ik v.w.b. aikido bij Mr. P. (Palentini) terecht gekomen. De grootste aikido-school aan de Amerikaanse Oostkust, althans volgens Mr. P. Hier heb ik 7 dagen per week bijna 4 jaar lang op de aikido-mat gestaan, heb ook nog les gegeven op woensdagavonden. Er werd lesgegeven aan een gemêleerd gezelschap, een dochter van de gouverneur van de staat Virginia, een hersenchirurg (John), wat navy seals, mariniers en nog een handjevol "gewone" burgers. Hij begroette iedere leerling altijd in het Japans. Bijvoorbeeld: Konnichi-wa Tom san of Konban wa Tom San. En op een gegeven moment gingen wij leerlingen onze leraar/sensei in het Japans terug groeten. Konban wa Mr. P. Bij het verlaten van de dojo groette je je leraar voor de fijne les die je mocht volgen. Domo arigato sensei, waarbij je je handen tegen elkaar aan hield voor je gezicht en een kleine buiging maakte. Niet alleen een les aikido, maar ook een lesje in nederdigheid en hoffelijkheid. Je had respect voor elkaar ongeacht je afkomst, kleur, geloof etc. Dat dit doorwerkte in het "gewone"leven staat buiten kijf. Op een vakantiereis naar het westen van Amerika, zou ik een lesje volgen bij Steven Seagal. Door tijdgebrek is dit echter niet doorgegaan, helaas. Steven was de eerste blanke die in Japan aikido-lessen ging verzorgen. Hij is een groot aikido-meester maar een matig filmacteur ;D Helaas moest ik stoppen met aikido een fantastische sport.
Abonneren op:
Posts (Atom)