Ik ben er nu achter

Ja, ik ben er nu achter. Wij hebben vier jaar in Amerika gewoond, met plezier. Het was in het Amerika van Clinton. We woonden aan de oostkust in de staat Virginia in Virginia Beach. We hebben daar een heerlijke tijd gehad. Onze kinderen zaten daar respectievelijk op highschool en college. En daar is het eigenlijk begonnen, op highschool! Sluimerend aanwezig, maar toch aanwezig. Wij de ouders wisten van niets. Maar wist hij hetzelf wel? De afstand speelde daarbij een rol van betekenis, dat moge duidelijk zijn. Na jaren ploeteren en afzien is hij er dan toch achtergekomen. Daarvoor was eerst nog wel een reisje naar Amerika nodig, voor de zekerheid zeg maar. Dat kwam goed uit, een vriend van highschool zou gaan trouwen en hij was daarvoor uitgenodigd. Toen is dan toch de vlam overgeslagen. Nee, niet tussen hem en zijn vriend, maar tussen haar en hem zeg maar. Beiden serieus verkering, al jaren. Beiden hun verkering beeindigd. Waarvoor eigenlijk? En over wie heb ik het? Het gaat over mijn zoon Thomas en zijn nieuwe amerikaanse vlam, die hij eigenlijk al meer dan tien jaar kent. Leuk? Jazeker! Hij vertrekt met de kerst opnieuw naar Amerika om daar de kerstdagen met zijn meisje door te brengen, als dat geen ware liefde is! New York staat op hun lijstje van plaatsen te bezoeken. Ik vind het geweldig. Volgend jaar komt zijn vlam naar Nederland en dan willen ze gaan samenwonen, hartstikke leuk. In Rotterdam, dat is weer wat minder, maar goed Rotterdam is een grote stad en daar is wat gemakkelijker werk te vinden voor een journaliste/lerares Engels. Ik gun ze het allerbeste en wie weet zit er nog een huwelijk in, en misschien zelfs kleinkinderen? Ik ga alvast mijn Engels weer een beetje bijspijkeren.

Ons huis in Virginia Beach.